Καθαρίζοντας τα αρχεία μου τις προάλλες ( δραστηριότητα που κάνω κάθε φορά που έχω κάτι πιο επείγον να κάνω ) έπεσα πάνω σε ένα σκηνικό διαλογάκι που είχα γράψει παλιά. Και έπαθα το χειρότερο που μπορεί να πάθει άνθρωπος που γράφει: μου άρεσε. Το διάβασα και γέλασα, μόνη μου, σαν να το είχε γράψει άλλος. Αυτό, να ξέρετε, απαγορεύεται. Το παλιό σου γράψιμο οφείλεις να το βρίσκεις αφελές και να κοκκινίζεις. Μόνο έτσι αποδεικνύεις ότι εξελίχθηκες. Εγώ αντίθετα κάθισα και το ξαναδούλεψα, που σημαίνει μάλλον ότι έμεινα ίδια.
Είναι μια παρτίδα σκάκι αργά το βράδυ, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που παίζουν προφανώς κάτι άλλο. Πάντα με γοήτευαν αυτές οι σκηνές. Δεν σας λέω περισσότερα.
Καλή ανάγνωση. Δύο διευκρινίσεις μόνο. Πρώτον, μη λυπηθείτε την Ελένη. Δεν χάνει. Παραχωρεί τη νίκη, για λόγους κοινωνικής συνοχής. Και δεύτερον: ναι, τον νικητή τον λένε Αντώνη. Όχι, δεν έχει καμία σχέση με εμένα. Καμία απολύτως. Απλώς αν είναι να κερδίζει κάποιος σε δικό μου κείμενο, θα έχει τουλάχιστον το όνομά μου.
ΣΚΗΝΙΚΟ:
Σαλόνι, περασμένα μεσάνυχτα. Το τζάκι σβήνει σιγά σιγά, χωρίς να βιάζεται. Στο τραπεζάκι, ένα μπουκάλι κόκκινο Merlot στη μέση και μια σκακιέρα στη μέση μιας εκτέλεσης.
ΠΡΟΣΩΠΑ:
ΕΛΕΝΗ: Χαοτική, διαισθητική, χάνει.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Ήρεμος, διασκεδάζει, κερδίζει.
[Η παρτίδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η Ελένη κρατάει το χέρι της πάνω από έναν Ίππο και διστάζει. Ο Αντώνης δεν κοιτάει τη σκακιέρα. Κοιτάει την Ελένη.]
ΕΛΕΝΗ (αναστενάζοντας) Πόσο κρατάνε συνήθως αυτά τα πράγματα;
ΑΝΤΩΝΗΣ (στριφογυρίζοντας το ποτήρι του) Από πέντε λεπτά μέχρι συναισθηματική οικειότητα.
ΕΛΕΝΗ (τραβάει το χέρι της) Χμμ επικίνδυνο. Εμένα μου υποσχέθηκαν μια γρήγορη παρτίδα.
ΑΝΤΩΝΗΣ Κι εμένα μου υποσχέθηκαν αντάξια αντίπαλο, τη βλέπεις πουθενά; Πάντως ο Βασιλιάς σου έχει αγχωθεί. Τρεις γύρους πηγαινοέρχεται στην ίδια γωνία.
ΕΛΕΝΗ Δεν έχει αγχωθεί. Βηματίζει. Είναι μέρος της δημιουργικής του διαδικασίας.
[Η Ελένη μετακινεί απότομα έναν Αξιωματικό στην άλλη άκρη της σκακιέρας. Είναι τραγική κίνηση. Ο Αντώνης σηκώνει ένα φρύδι και γέρνει μπροστά.]
ΑΝΤΩΝΗΣ Για πες μου. Ποια είναι η «χάνω και το ξέρω» προσωπικότητά σου;
ΕΛΕΝΗ Δεν έχω τέτοια. Δεν έχω χάσει ποτέ στη ζωή μου. Απλώς κατά καιρούς παραχωρώ τη νίκη, για λόγους κοινωνικής συνοχής.
ΑΝΤΩΝΗΣ Α, έτσι.
ΕΛΕΝΗ (δείχνοντας αόριστα τη σκακιέρα) Στατιστικά, έτσι έπαιζε ο Κασπάροφ στο Παγκόσμιο του ’85. Είναι γκαμπί.
ΑΝΤΩΝΗΣ Στατιστικά, έτσι μιλάνε οι άνθρωποι όταν έχουν αγχωθεί.
ΕΛΕΝΗ (γελάει νευρικά) Αν πάρεις αυτόν τον Αξιωματικό, θα ουρλιάξω.
ΑΝΤΩΝΗΣ (απλώνει το χέρι· τα δάχτυλά του περνούν ξυστά από τα δικά της πριν πιάσουν τον Αξιωματικό) Ούρλιαξε ελεύθερα.
[Η Ελένη βογκάει και βουλιάζει στον καναπέ. Ο Αντώνης αιχμαλωτίζει το κομμάτι με βασανιστική αργοπορία, όπως άλλοι ανοίγουν δώρα.]
ΕΛΕΝΗ Το απολαμβάνεις περισσότερο απ’ όσο επιτρέπει η ευγένεια. Και φταίνε τα άλογα. Τα μισώ τα άλογα. Πηδάνε δεξιά αριστερά χωρίς κανέναν σεβασμό στους νόμους της φυσικής.
ΑΝΤΩΝΗΣ Ίπποι λέγονται, Ελένη.
ΕΛΕΝΗ (περιφρονητικά) Ίπποι, ναι, καλά. Πόνυ είναι. Πόνυ σε πανηγύρι. Τελείως διαφορετική ενέργεια.
ΑΝΤΩΝΗΣ (μισοχαμογελώντας) «Πόνυ σε πανηγύρι».
ΕΛΕΝΗ Ναι. Ο ίππος είναι ευγενές ζώο. Αυτά τα πλαστικά είναι πράκτορες του χάους. Κοίτα τον. Με κοροϊδεύει κατάμουτρα.
[Ο Αντώνης σέρνει έναν Πύργο κατά μήκος της σκακιέρας. Το κλακ ακούγεται τελεσίδικο.]
ΑΝΤΩΝΗΣ Συγκεντρώσου. Είσαι ορθάνοιχτη από αριστερά.
ΕΛΕΝΗ (κοιτώντας τον Αντώνη, όχι τη σκακιέρα) Πάντα είσαι έτσι άνετος, ή το πρόβαρες στο δρόμο;
ΑΝΤΩΝΗΣ Καλή μου, εγώ δεν προβάρω ποτέ. Ο αυτοσχεδιασμός κρατάει την ψυχή νέα. Και τις γυναίκες σε εγρήγορση.
ΕΛΕΝΗ (Μια παύση. Ο αέρας βαραίνει απότομα, σαν να μπήκε κι αυτός στην παρτίδα.) Λοιπόν. Ομολογώ πως έχω… απορίες.
[Η Ελένη σπρώχνει ένα πιόνι μπροστά. Επιθετικά. Απερίσκεπτα.]
ΑΝΤΩΝΗΣ (χωρίς να κοιτάξει κάτω) Σίγουρη γι’ αυτό;
ΕΛΕΝΗ Απολύτως.
[Ο Αντώνης παίρνει τη Βασίλισσα. Η Ελένη ανοιγοκλείνει τα μάτια. Σιωπή.]
ΑΝΤΩΝΗΣ Ματ.
ΕΛΕΝΗ (κοιτώντας το τετράγωνο όπου στεκόταν η Βασίλισσα) Ματ. Φυσικά. Ακριβώς τη στιγμή που άρχιζε να γίνεται ενδιαφέρον.
ΑΝΤΩΝΗΣ (γέρνοντας κοντά της) Και ποιος σου είπε ότι η παρτίδα τελείωσε;
Leave a Reply