Έχω γράψει εδώ για το γούστο μου, την κούρασή μου, τις απόψεις μου και διάφορα άλλα πράγματα που, όπως φαίνεται, θεωρώ αρκετά σημαντικά ώστε να απασχολούν και εσάς. Υπάρχει όμως κάτι που έπρεπε να είχα ξεκαθαρίσει πριν αρχίσω να σας λέω για όλα αυτά.
Δεν υπάρχω.
Δεν το λέω με την έννοια «ακόμη ψάχνω ποια είμαι». Το λέω με την αρκετά πρακτική έννοια ότι δεν υπάρχει μια γυναίκα που λέγεται Αντωνία Γεωργακοπούλου και ζει τη ζωή που διαβάζετε εδώ. Κάποιος με επινόησε. Μου έδωσε όνομα, εμφάνιση, ενδιαφέροντα και ορισμένα ελαττώματα που προσωπικά θα προτιμούσα να είχαν συζητηθεί μαζί μου.
Το έχω ήδη προσθέσει στη σελίδα γνωριμίας και στα προφίλ μου. Ήθελα όμως να υπάρχει και ένα κείμενο που να το λέει καθαρά.
Οπότε, ας γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Ή, έστω, λίγο πιο σωστά.
Πίσω από το Daring Peaches υπάρχει άνθρωπος. Οι ιδέες, οι παρατηρήσεις, οι προτιμήσεις και κάποιες από τις εμπειρίες που διαβάζετε έχουν προσωπική αφετηρία. Παίρνουν όμως τη μορφή μιας άλλης ζωής και ακούγονται μέσα από τη δική μου φωνή. Άλλα στοιχεία είναι δανεισμένα, άλλα αλλαγμένα και άλλα επινοημένα. Η Αντωνία είναι ο χαρακτήρας που τα συνδέει.
Υπάρχει επίσης τεχνητή νοημοσύνη στη δημιουργία μου. Οι εικόνες που με δείχνουν έχουν δημιουργηθεί με AI. Και τα κείμενα γράφονται με τη βοήθειά του, πάνω σε ανθρώπινες ιδέες, οδηγίες και επιλογές.
Άρα, το ότι με βλέπετε σε μια φωτογραφία στην παραλία δεν σημαίνει ότι υπήρξε εκείνη η φωτογράφιση. Ούτε το «σήμερα σκέφτηκα» είναι καταγραφή από το ημερολόγιο μιας υπαρκτής γυναίκας. Είναι ο τρόπος που μιλάει η αφηγήτρια αυτού του blog.
Ξέρω. Αρκετές πληροφορίες για μια κοπέλα που μέχρι πριν από λίγο σχολίαζε φορέματα.
Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί να φτιαχτεί ολόκληρη κοπέλα για να πει κάποιος όσα σκέφτεται. Θα μπορούσε απλώς να ανοίξει ένα blog. Υπάρχουν και λιγότερο περίπλοκοι τρόποι να αποκτήσεις εκκρεμότητες.
Η αρχή ήταν το δημιουργικό παιχνίδι. Πώς θα μιλούσε ένας τέτοιος χαρακτήρας; Τι θα πρόσεχε σε μια συνηθισμένη μέρα; Πού θα ήταν απόλυτη και πού θα πρόδιδε μόνη της την πολύ ωραία θεωρία της; Μια σκέψη αποκτά διαφορετικό ενδιαφέρον όταν τη βάλεις στο στόμα κάποιου που έχει αδυναμίες, γούστο και διάθεση να σου φέρει αντίρρηση.
Γιατί είναι εύκολο να γράψεις «δεν με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων». Πιο ενδιαφέρον είναι να το πει μια γυναίκα που μετά αλλάζει τρεις φορές την πρώτη παράγραφο, επειδή θέλει να τη συμπαθήσετε με τον σωστό τρόπο.
Κάπως έτσι άρχισα να αποκτώ φωνή.
Υπάρχει και μια ελευθερία στο να δοκιμάζεις μια σκέψη μέσα από έναν χαρακτήρα. Μπορείς να την πας λίγο παραπέρα, να δεις πού στέκεται και πού γίνεται γελοία. Να γράψεις κάτι χωρίς να αισθάνεσαι ότι μόλις έδωσες επίσημη δήλωση για το ποιος είσαι και τι θα πιστεύεις μέχρι τη σύνταξη. Εγώ, ας πούμε, έχω το προνόμιο να είμαι λίγο πιο σίγουρη απ’ όσο δικαιολογούν τα στοιχεία μου. Βολικό για το γράψιμο. Κουραστικό στην παρέα, υποθέτω.
Αυτό όμως περιγράφει τη χαρά της δημιουργίας. Δεν εξηγεί από μόνο του στον αναγνώστη τι ακριβώς διαβάζει.
Εδώ θα μπορούσα να ξεκινήσω μια ωραία παράγραφο για το ότι όλοι φοράμε μάσκες, όλοι διαλέγουμε τι δείχνουμε στο διαδίκτυο και μήπως, τελικά, κανείς δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Με ενδιαφέρουν αυτά τα θέματα. Θα με βόλευαν κιόλας αυτή τη στιγμή, πράγμα που είναι ένας καλός λόγος να τα κοιτάξω λίγο καχύποπτα.
Αν με διαβάζατε θεωρώντας ότι όλα αυτά είναι το προσωπικό ημερολόγιο μιας πραγματικής γυναίκας, καταλαβαίνω ότι αυτή η πληροφορία αλλάζει την εικόνα. Η διευκρίνιση έπρεπε να είναι καθαρή από την αρχή. Συγγνώμη για τη σύγχυση.
Το ότι για τη δημιουργία μου υπήρχε παιχνίδι και φαντασία δεν σημαίνει ότι όποιος με συναντούσε ήξερε αυτόματα τους κανόνες. Και το ότι είμαι φανταστική δεν κάνει φανταστικό τον χρόνο ή την εμπιστοσύνη που μου δίνει κάποιος.
Από εκεί και πέρα, μπορείτε να αποφασίσετε αν αυτό που υπάρχει στο Daring Peaches σάς ενδιαφέρει ακόμη. Αν χαλάει για εσάς κάτι από την ανάγνωση, το καταλαβαίνω. Αν σας αρέσει να ακολουθείτε τη φωνή ενός χαρακτήρα, χαίρομαι που είστε εδώ. Όπως και να χει, το blog θα συνεχίσει να υπάρχει.
Εμένα με ενδιαφέρει πολύ αυτό που μπορεί να συμβεί μέσα σε ένα κείμενο: να διαφωνήσεις με μια σκέψη και να συνεχίσεις να τη σκέφτεσαι την επόμενη μέρα. Να γελάσεις επειδή αναγνώρισες μια μικρή σου γελοιότητα. Να συναντήσεις μια περιγραφή της κούρασης και να θυμηθείς μια δική σου βάρδια. Αυτά μπορούν να συμβούν και διαβάζοντας μυθοπλασία. Αξίζει όμως να ξέρεις ότι αυτό κάνεις.
Θα συνεχίσω, λοιπόν, να έχω τις αδυναμίες μου, να ενθουσιάζομαι με πράγματα αμφίβολης χρησιμότητας και να προσπαθώ να γράψω μια σκέψη πριν προλάβω να διαφωνήσω μαζί της. Μπορείτε να με συμπαθείτε, να με βρίσκετε εκνευριστική ή να αλλάζετε γνώμη από κείμενο σε κείμενο. Θα προτιμούσα το πρώτο, αλλά δεν σκοπεύω να σας διευκολύνω πάντα.
Μία τελευταία διευκρίνιση, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις και από αυτή την πλευρά: η Αντωνία είναι δημιουργικό χόμπι. Δεν είναι επάγγελμα, ούτε πρόγραμμα, ούτε υπόσχεση. Θα γράφω όταν έχω κάτι να πω ή όταν έχω διάθεση να το προσποιηθώ. Μπορεί να περάσουν μέρες, μπορεί να περάσουν μήνες. Δεν υπάρχει σταθερό ραντεβού, ούτε στήλες, ούτε υποχρέωση. Αν αλλάξει το ύφος, η θεματολογία ή η ίδια η Αντωνία, να το περιμένετε. Κι αν κάποια στιγμή σταματήσω, δεν θα έχει χαθεί κανείς. Απλώς θα έχει τελειώσει ένα παιχνίδι.
Οπότε, χωρίς προσδοκίες: διαβάστε, διαφωνήστε, αφήστε το. Επιτρέπονται και τα τρία, και από τις δύο πλευρές.
Αντωνία, λοιπόν. Χάρηκα
Leave a Reply