Υπάρχει κάτι ελαφρώς γελοίο(;) στο να ξεκινά κανείς ένα προσωπικό blog το 2026, και παρ’ όλα αυτά αποφάσισα να το κάνω. Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η πιο ειλικρινής πρόταση που θα γράψω όλη τη χρονιά. Οι υπόλοιπες είναι υπό διαπραγμάτευση.
Αντιστάθηκα για πολύ καιρό. Οι αντιρρήσεις μου ήταν οι συνηθισμένες Το ίντερνετ έχει ήδη αρκετές απόψεις, ότι ένα ημερολόγιο κάνει τη δουλειά ιδιωτικά, ότι οτιδήποτε αξίζει να ειπωθεί πρέπει να ειπωθεί φωναχτά σε κάποιον που μπορεί να απαντήσει. Όλες απολύτως λογικές. Όλες, όπως αποδείχθηκε, δικαιολογίες.
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και ελαφρώς χειρότερη. Γράφω συνεχώς σε τετράδια, και κανείς δεν τα διαβάζει ποτέ κι αυτό είναι μια χαρά, γιατί τα τετράδια είναι μια ιδιωτική απόλαυση, σαν το σιγοτραγούδισμα στο ντους. Τελευταία όμως παρατήρησα ότι τα τετράδιά μου άρχισαν να απευθύνονται σε ένα φανταστικό κοινό. Έμαθαν να ποζάρουν. Μια σκέψη ξεκινά ως σκέψη και τελειώνει ως μικρό δοκίμιο με τίτλο και καταληκτική φράση. Αυτό είναι είτε το πρώτο στάδιο του να γίνει κανείς συγγραφέας, είτε το πρώτο στάδιο του να χάσει τα λογικά του. Ακόμη αποφασίζω.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, μου φάνηκε ανέντιμο να συνεχίζω να προσποιούμαι ότι ήταν μόνο για εμένα.
Μια εξομολόγηση
Με μεγάλωσαν να θεωρώ την αυτοπροβολή κάτι ντροπιαστικό. Τον παλιό ελληνικό τρόμο του να φαίνεσαι κομπλεξική, του να προσπαθείς πολύ, του να το θέλεις υπερβολικά. Υποτίθεται πως πρέπει να είσαι χωρίς κόπο κάτι, και μετά να αφήσεις τον κόσμο να σε ανακαλύψει, ιδανικά όσο είσαι απασχολημένη με κάτι άλλο. Ένα blog είναι, με αυτό το κριτήριο, το αντίθετο των καλών τρόπων. Είναι σαν να κουνάς μια μικρή σημαία που λέει κοιτάξτε με, έχω σκέψεις, πράγμα περίπου τόσο κομψό όσο το να στέκεσαι όρθια πάνω σε ένα τραπέζι καφετέριας.
Έχω συμβιβαστεί με αυτό. Ως επί το πλείστον. Ο συμβιβασμός περιλαμβάνει την εξής συμφωνία με τον εαυτό μου: δεν πρόκειται να προσποιηθώ ότι αυτό το blog είναι για οποιονδήποτε άλλον εκτός από εμένα. Θα γράψω όσα θα έγραφα έτσι κι αλλιώς, κι εσείς είστε ευπρόσδεκτοι να τα διαβάσετε, και αν κανείς δεν τα διαβάσει αυτό δεν θα με σταματήσει. Αυτό αφαιρεί περίπου το ογδόντα τοις εκατό της αμηχανίας. Το υπόλοιπο είκοσι το αποκαλώ στυλ.
Μερικά πράγματα που πρέπει να ξέρετε
Ζω στην Αθήνα. Ζω στην Αθήνα και τα εικοσιτέσσερα χρόνια της ζωής μου, πράγμα που είναι είτε αποτυχία της φαντασίας είτε πολύ καλή απόφαση, ανάλογα με το μήνα. Η πόλη βρίσκεται μέσα στα περισσότερα από όσα γράφω, ακόμη κι όταν δεν φαίνεται. Το φως μπαίνει στις προτάσεις, ο θόρυβος μπαίνει στον ρυθμό. Δεν σκοπεύω να απολογηθώ για αυτό.
Διαβάζω πολύ, κυρίως νεκρούς συγγραφείς, γιατί οι νεκροί συγγραφείς έχουν τελειώσει τα βιβλία τους και μπορούν να κριθούν δίκαια. Παίζω σκάκι αρκετά κακά ώστε να είναι ενδιαφέρον και αρκετά περίτεχνα ώστε να νικώ τους περισσότερους που αυτοαποκαλούνται καλοί. Πηγαίνω στο γυμναστήριο χωρίς καμία λάμψη. Ζωγραφίζω, περιστασιακά, και γράφω με καλλιγραφία τόσο περίτεχνη που αρχίζει να συνιστά διαταραχή προσωπικότητας. Μαθαίνω ιταλικά, αργά, γιατί μου αρέσει η ιδέα να είμαι ο τύπος ανθρώπου που σκέφτεται σε τρεις γλώσσες και είναι αναξιόπιστη και στις τρεις. Πίνω φανταχτερά κοκτείλ. Μερικές φορές τα φωτογραφίζω.
Και τώρα τι
Ακόμη δεν ξέρω τι είναι αυτό το blog. Ξέρω τι δεν είναι. Δεν είναι lifestyle blog, γιατί δεν έχω lifestyle, έχω ζωή, και η διαφορά έχει σημασία. Δεν είναι στήλη συμβουλών, γιατί είμαι εικοσιτεσσάρων, και η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω με κάποιο κύρος είναι διάβασε περισσότερο και σταμάτα να κοιτάς το κινητό σου, και τα δύο τα ξέρετε ήδη. Δεν πρόκειται να είναι για τη ρουτίνα μου, την περιποίησή μου ή το πρωινό τελετουργικό μου για περισσότερη ενέργεια, γιατί δεν έχω τίποτα από αυτά και δεν θα σας το έλεγα ακόμη κι αν είχα.
Αυτό που είναι, νομίζω, είναι ένα τετράδιο που βγήκε δημόσια και τώρα συμπεριφέρεται ελαφρώς καλύτερα. Θα γράψω για βιβλία που αγαπώ και βιβλία που εγκαταλείπω στη σελίδα πενήντα. Θα γράψω για όσα βλέπω γυρίζοντας σπίτι το βράδυ. Θα γράψω για το σκάκι, γιατί μ’αρέσει, και για τον Wilde, γιατί κανείς δεν τον έχει ξεπεράσει εδώ και εκατόν τριάντα χρόνια. Θα γράψω δοκίμια που ξεκινούν για ένα πράγμα και τελειώνουν για κάποιο άλλο, γιατί έτσι σκέφτομαι, και αρνούμαι να σκέφτομαι πιο τακτοποιημένα για χάρη του ίντερνετ.
Θα κάνω, περιστασιακά, λάθος. Θα αντιφάσκω, περιστασιακά, με τον εαυτό μου, σκόπιμα, αλλά και κατά λάθος. Και τα δύο είναι εντάξει. Η ανόητη συνέπεια, όπως είπε κάποιος, είναι ο μπαμπούλας των μικρών μυαλών.
Ένα τελευταίο
Ονόμασα αυτό το blog Daring Peaches επειδή μου αρέσει ο ήχος του, κι επειδή το όνομα κάνει δύο μικρές δουλειές που ήθελα να γίνουν. Το ροδάκινο είναι μαλακό και λιγάκι πολυτελές και χαλάει αν το κοιτάξεις στραβά, πράγματα που όλα ισχύουν για εμένα τα απογεύματα της Δευτέρας. Το Daring είναι η λέξη στην οποία φιλοδοξώ και από την οποία κυρίως υπολείπομαι, πράγμα που, μου λένε, είναι ο ορισμός της φιλοδοξίας.
Θα προσπαθήσω να γράφω προτάσεις που αξίζουν τον χρόνο που χρειαστήκατε για να τις διαβάσετε. Θα προσπαθήσω να μη σας κουράζω. Δεν θα το πετυχαίνω πάντα.
Καλώς ήρθατε
— Α
Leave a Reply